woensdag 20 september 2017

6 wijkse



Mijn buurvrouw en ik. Die keer dat we twee keer gedubbeld werden en toch koppig bleven doorfietsen. Het was tenslotte een wijkkoers. En het applaus voor de allerlaatste man wil je toch niet missen?

Dus namen wij als inwijkelingen van de Brugse Poort een paar binnenweggetjes en eindigden we toch nog vlak achter de kopgroep. Met gejuich van de kleinste maar luidste supporters over de meet, zo mag elk weekend eindigen.

donderdag 14 september 2017

Negen maanden later

Gent heeft terug stroom. Acht uur 's avonds, ik denk dat we bij de laatste wijken zijn die opnieuw bediend worden. Niet erg, voor mij mocht de elektriciteitspanne zelfs nog even blijven duren.

Wie weet wat dat negen maanden later zou geven. Extra babies misschien. Zoals de blackout babyboom in 1966 in New York. Of de flood babyboom in 2008 in Gloucestershire.

Ook al blijkt dat statistisch niet helemaal te kloppen - lees sex, lies and natural disasters er maar op na - het idee is aantrekkelijk... Geen internet, geen tv, zelfs geen licht om bij te lezen. Wat kun je in het donker nog meer doen?

Maar helaas is er dus terug elektriciteit.
Nu zit ik hier te typen, in plaats van babies te maken.

Prentje gevonden in dit artikel dat de mythe over de babyboom ook al ontkracht... Spijtig, spijtig.

donderdag 7 september 2017

24-uurse

Het duurt een tijdje voor ik het door heb.

Eerst spelen ze verstoppertje op de eerste verdieping. Veel gestommel. Daarna hollen ze naar buiten. De podiumbouwers zijn aangekomen, eens kijken of ze kunnen helpen. Enige tijd later: 'Waar is het schminkgerief? We gaan de kinderanimatie organiseren.' Kort daarna spelen ze tikkertje in het park. Tot de dochter weer binnen waait: 'Ik neem ook nog een slaapzak en matje mee voor A.!' De hele dag door lopen ze in en uit het huis.

's Avonds gaat het in hetzelfde ritme door. Na het tweede nummer van de band, verdwijnen ze weer. Tikkertje tussen de bomen, sluispel in het donker. Kampvuur. Kamperen in het park. De oudste kinderen zijn al zo groot dat ze dat alleen kunnen: samen in een grote tent. 'Die van F., daar passen we allemaal in.'

Na het ontbijt begint het opnieuw. Binnen, buiten. Onze eerste verdieping, de hangmat, het park. Ze spelen hotelletje. Tikkertje. Boot. 'Mama, wil je de picknickmand uithalen? L. brengt sla mee, J. gaat eitjes bakken. Ik wil een mandje met boterhammen en beleg en onze explosieve tabouleh.' Ze dragen borden en bestek aan, lunchen onder elkaar.

Wij hebben nergens omkijken naar, ze organiseren alles zelfstandig. Maar ik kijk natuurlijk wel. En dan besef ik: ze houden hun eigen 24-uurse. Zo lang zijn ze nu al in de weer, onder elkaar. Met hun eigen spelletjes vol ingewikkelde, zelfverzonnen regels. In hun zelfbedachte wereld.

Het loopt wonderwel vanzelf. Omdat ze elkaar door en door kennen, natuurlijk. Maar ook omdat ze er deze keer alle tijd voor hebben. 24 uur samen spelen en niemand die naar familie, piano of de scouts moet... Het einde nog lang niet in zicht, dat biedt hen blijkbaar eindeloos veel mogelijkheden.

Ook als er geen straatfeest is, moeten we dat misschien blijven doen: met de buren afspreken dat iedereen thuis blijft, zodat de kinderen tussen onze huizen en het park kunnen wervelen. Binnen, buiten. En spelen, spelen, spelen.

donderdag 31 augustus 2017

Strategisch plannen (en inpakken)

Als ik met mijn collega's op teamtweedaagse ga, is het nooit om te paintballen, lasershooten, skydiven, jetskiën of al die andere dingen die je kunt doen om de ploeggeest te versterken. Wij gaan om te plannen. Strategische doelstellingen uitzetten en zo.




Klinkt saai. Maar niet met ons team! Iemand kiest een toplocatie uit en iedereen pakt zwemgerief in.

Die regel pas ik sindsdien altijd toe: een zwembroek of bikini nemen in je bagage helemaal geen plaats in. Het weegt ook twee keer niets en je weet maar nooit. Misschien is er een zwembad, een rivier of een zee. Misschien is er een sauna in het hotel. Ook al ga je maar voor één nacht op verplaatsing - bij vrienden, op congres, eender waar - pak altijd altijd altijd zwemgerief in!




Instant verlenging van het vakantiegevoel. En ook nog eens strategische doelstellingen voor de komende vijf jaar.

dinsdag 29 augustus 2017

Voetnoot

Bij Max Havelaar bladerde ik zelfs graag naar de verklarende woordenlijst!

Pukul ampat: klokslag vier; de naam van een bloem die zich 's middags om vier uur opent en zich 's morgens om vier uur sluit

Ik heb dat eens opgezocht met Google afbeeldingen. Mooie bloem. Sindsdien zeg ik hier thuis dat het pukul ampat is, tijd voor een vieruurtje.

maandag 28 augustus 2017

Een veelbladzijdig vertoog

Sommigen vinden het verderfelijk, maar ik doe het toch. Zinnen onderlijnen in boeken. Wel nooit gedacht dat ik in Max Havelaar zoveel zou aanduiden. Heelder paragrafen. Want Multatuli schrijft volzinnen van meerdere lijnen en zijn vertoog is vaak - zoals hij zelf schrijft - veelbladzijdig.

Verrassend genoeg verveelde dat nooit. Dat zo'n werk uit 1859 er nog altijd staat zeg!

Wanneer Multatuli schrijft over zijn schrijven bijvoorbeeld. En hoe hij Batavus Droogstoppel (Amsterdams makelaar in koffie op de Lauriergracht no. 37 - die tussen haakjes staan er overal telkens weer bij) het verhaal laat vertellen. Ik herinner me dat nog uit de les Nederlands. Op de examenvraag over het kaderverhaal / de raamvertelling moesten we Max Havelaar als voorbeeld opgeven. Maar dat die structuur nogal meta en ingewikkeld in elkaar zit, maakt het ook interessant. Het leidt tot allerlei droge zijsprongen waar ik vaak om moest glimlachen.

Het is mijn doel niet, vooral niet in het begin van mijn vertelling, de lezer lang bezig te houden met beschrijven van plaatsen, landschappen of gebouwen. Ik vrees te zeer hem af te schrikken door wat zwemen zou naar langdradigheid, en eerst later, als ik gevoel dat hij voor mij gewonnen is, als ik uit blik en houding bemerk dat het lot van de heldin die ergens van 't balkon ener vierde verdieping springt, hem belang inboezemt, dan laat ik, met stoute verachting van alle wetten der zwaartekracht, haar zweven tussen hemel en aarde, tot ik mijn hart heb lucht gegeven in de nauwkeurige schets der schoonheden van het landschap, of van 't gebouw dat daar ergens schijnt geplaatst te zijn om een voorwendsel aan de hand te doen tot een veelbladzijdig vertoog over middeleeuwse architectuur. Al die kastelen gelijken op elkaar.

Helaas is het ook schrijnend actueel. Op den duur onderlijnde ik die zinnen niet meer, zoveel keren herhaalt Multatuli het.

Want, mocht iemand vragen of de landbouwer zelf ene met deze uitkomst evenredige beloning geniet, dan moet ik hierop een ontkennend antwoord geven.

... daar tocht tenslotte de gehele zaak winst afwerpen moet, kan deze winst niet anders worden gevonden dan door juist zoveel aan de Javaan uit te betalen, dat hij niet sterve van honger, hetgeen de voortbrengende kracht der natie verminderen zou.

En ik wou dat ik in de Nederlandse les niet alleen de experimentele vorm maar ook die inhoud en een link naar de oneerlijke lonen en het belang van fair trade vandaag had meegekregen. Hoe zou dat tegenwoordig gaan?

donderdag 24 augustus 2017

Boksen

Die keer dat wij onze tent in de regen moesten opzetten en iemand van onder zijn shelter naar de kinderen wenkte. 'Kom maar schuilen.' In de weer met natte zeilen, loerden we af en toe van onder onze kappen naar hun gekeuvel. 'Zo babbelen, zeg!' zeiden we tegen elkaar. 'Zeker Hollanders.'

Zwitsers! Waarmee de kinderen - en dan vooral de dochter - afwisselend Frans en Engels hadden gepraat. Aangevuld met universele gebaren voor eten. En chocolade klinkt in veel talen natuurlijk hetzelfde. Maar toch. Waar komen jullie vandaan? Waar gaan jullie naartoe? Hoe heten jullie? Hoe oud zijn jullie? Een hele conversatie. 

Even later klonk ergens Ed Sheeran en was ik weer helemaal gerust gesteld. Het Engels van hun liedjes is nog steeds heerlijk fonetisch. De bijpassende boksbewegingen van een vertederend onhandige coördinatie.



* Darling, klinkt het daar bij jou ook voortdurend uit de boxen? Y recuerdas entonces? *

maandag 21 augustus 2017

Overbeveiligd

 

'Da's waar ook,' dacht ik tijdens de generale repetitie. 'Zo zien fietsfoto's eruit.'

Op de rug. Voor de veiligheid en motivatie fiets ik namelijk meestal naast of achter mijn ploeg, weinig voorop. En met fietsattributen. Tijdens de korte pauzes tussendoor vergeten de kinderen vaak hun helm af te zetten. Handschoenen trekken ze al helemaal niet uit.

Hyperveilig wel.

zondag 20 augustus 2017

Generale repetitie

De kinderen worden groot, met ons vieren in één klein iglotentje lukt niet meer. Nood breekt wet, we gaan deze zomer voor het eerst met een fietskar. De generale repetitie wijst alvast een en ander uit.

  • De fietsende dochter krijgt meer bagage én elektrische ondersteuning. 
  • We gaan - behalve die extra tent - niet méér inpakken dan normaal. 
  • Maar wel slimmer. Denk watersandalen bij het zwemgerief in plaats van bij het schoeisel.

Ik kijk er al naar uit. Minder proppen, beter georganiseerd: dat wordt een zalig relaxte fietsvakantie. Kleurrijk ook, als je ziet hoe we er op amper 20 kilometer van Gent al uitzagen.


vrijdag 18 augustus 2017

Fair wear Friday: mijn BH

Nu iedereen op vakantie is en blogberichten veel minder gelezen worden, wil ik het wel eens over mijn borsten hebben. Zonder prentje, hoor. Wat denkt U wel?

Ik heb maat 3. Geen combinatie met A, B, C, D, E. Gewoon drie. Zo makkelijk is het in het pashokje van La Fille d'O. Uit de collectie mooie bh's die perfect zitten en lang meegaan, draag ik het liefst de minst doorzichtige exemplaren.

Omdat ze zo ingenieus in elkaar zitten, zijn die bh's ook behoorlijk prijzig. Bovendien komt 70% van het materiaal uit België komt en krijgen de naaister van hier een volwaardig loon. Maar omdat ik niet zoveel geld uitgeef aan kleren (de laatste nieuwe stukken zijn steevast tweedehands) en vooral - ik herhaal - omdat die bh's zo goed zitten en ook nog eens mooi en eerlijk en duurzaam zijn, betaal ik daar graag voor.


********************

Dit bericht past in een reeks over faire kleren. Op vrijdag ga ik (soms!) in mijn kleerkast op zoek naar broeken, rokken, bloesjes, kleedjes, schoenen, ondergoed en kousen die eerlijk gemaakt zijn. Dat wil zeggen: kleren die de katoenboeren én de textielarbeiders in goede werkomstandigheden konden maken en waarvoor ze een deftig loon kregen. Daarom. Zin om mee te doen met Fair wear Friday? Mail Lies!