maandag 23 april 2018

Het gewicht van een Legoblokje

Neem nu zo'n Legoblokje van 4, dus eentje van 2 in een dubbele rij, dat weegt gemiddeld 1,64 gram. Het zijn de puntjes bovenop die wegen. Een dubbel blokje van 4 (dus 8 in totaal) weegt verhoudingsgewijs meer. Een platte Lego heeft soms evenveel punten en weegt maar een beetje minder. En dan zijn er nog al die speciale vormen: bogen, haken, staafjes, wielen, bloemen ...

Komt daarbij dat twee gelijke blokjes onderling kunnen verschillen. Het gewicht is namelijk afhankelijk van het bouwjaar: het model veranderde in de loop der jaren een beetje, en ook de precieze samenstelling van plastiek. Het gewicht hangt ook af van de mal waaruit het blokje gemaakt wordt. Omdat zo'n mal heel duur is, gebruikt Lego verschillende tegelijk. Twee identieke blokjes kunnen daardoor toch elk een ander gewicht hebben. Tenminste, twee identieke blokjes van dezelfde kleur! Want kleur geeft plastiek een bepaalde densiteit en ook dat beïnvloedt het gewicht. Doorzichtige blokjes wegen doorgaans het minste.  




Hoe ik dat allemaal weet? We proberen in te schatten hoeveel speelgoed we naar Vietnam kunnen meenemen. Bovenop de bagage die we zelf inchecken, mogen we 500 kg extra inpakken. In een doorsnee valies past gemiddeld 25 kg. Voor 500 kg heb je dus ... euhm ... heel veel valiezen.

Twintig, als ik een beetje kan rekenen. Beeld je het volume van twintig valiezen in. Trek daar twee volwassen fietsen en twee kinderfietsen af. Wat overblijft mag je vullen met extra kleren, een minimum aan huisraad, persoonlijke hygiëne, boeken, spelletjes, lesmateriaal, elektronica en speelgoed. Lego onder andere.

Het is dus afwegen wat we wel en niet meenemen. Figuurlijk én letterlijk! Mijn kleren wegen ongeveer 37 kg, mét kapstokken. Niet alles gaat mee, ik hou maar één dikke trui en 14 kg aan kleedjes over. Een cafinette weegt ongeveer een halve kilo: omdat de keukenweegschaal al ingepakt is, sta ik eerst met cafinette op onze personenweegschaal, daarna trek ik er mijn lichaamsgewicht af. Hoewel het scherm cijfers na de komma toont, is dat natuurlijk niet bijzonder accuraat. Ik reken er voor de zekerheid nog wat grammen bij. Misschien past iets anders dan niet meer binnen die 500 kg, maar dat heb ik voor Allerliefste graag over. Want hoewel Vietnam naar het schijnt heerlijk koffie heeft, zou een cafinette daar moeilijk te vinden zijn. Net als zonnecrème factor 50. Met ons roomwit vel hebben de kinderen en ik zo'n waterresistente sunblock nodig. Dus probeer ik uit te rekenen hoeveel milliliter je daarvan elke dag smeert en hoeveel flessen we op jaarbasis nodig zullen hebben. Idem voor mijn lenzen: jaarvoorraad, bijna 2 kg. Boeken wegen veel. De kinderen krijgen elk een e-reader cadeau, maar we nemen ook een paar échte boeken mee. De cd's rip ik allemaal, maar samen met de andere electronica weegt zo'n computer ook nog wel wat. Enzovoort.

Ik denk dat we met die 500 kg én de installatiepremie voor nieuwe huisraad wel zullen toekomen. Het blijft wikken en wegen, maar dat levert dan weer interessante wiskunde op. Ik zou beter nu al met dat thuisonderwijs starten.

donderdag 19 april 2018

Verdeling van de inboedel

De fietsstoeltjes gaan naar X. De autostoelen naar Y. De reddingsvesten naar Z. Dus snel! Eerst nog een kanotocht. We nemen onze favoriete route. Naar de Phoenixbrug. Aanmeren. Frietjes bestellen. Frietjes opeten. Terug naar huis.


Zo nemen wij in stijl afscheid van de dingen.

maandag 16 april 2018

Beaufort Art Performance

Tussen de benen van het paard was het geen zicht. Dan maar langszij: zedelijker, maar zonder diepte. Weg lijnenspel, weg brandpunt, weg perspectief. Die beeldengroep van Nina Beier staat daar lelijk in de weg. Want het kind wou geen kunst kijken, ze wou bewegen. Vrij en wild in het water, met de golfbreker als haar podium.

Nu ik de beelden analyseer, selecteer en archiveer, denk ik: technisch mogen die laatste foto's misschien minder sterk zijn, dit is zij. Zo doet ze het al jaren. Voelt ze zich goed in haar vel, dan beweegt ze. Wijds en blij. Abrupt en intens. En al minstens even veel jaren noemt ze het 'moderne dans'.








Soms moet je wisselen van perspectief. En een van de hoogtepunten van Beaufort achter je laten.

vrijdag 13 april 2018

Goodnight Saigon

Ik pak dozen in, heel veel dozen. Met Classics 1000 op de achtergrond. Iemand noemde de voorbije week van radio 1 'een feest van de herkenning'. Ik verbaas me zelf ook over hoeveel herinneringen ik heb bij al die nummers uit de recente muziekgeschiedenis. 'Dat liedje leerde ik op taalkamp. En dat zongen wij op tweedaagse. Toen was ik verliefd. Toen had ik liefdesverdriet. En herexamens. Oh ja, die autorit. Die fuif. Die zomer.' Hebt U dat ook?

Op nummer 485 staat Goodnight Saigon, een klassieker waarbij ik tot nog toe geen enkele connotatie had. Maar het zal U niet verbazen, mijn hoofd zit vol Vietnam. Middenin het inpakken val ik stil. Nummer 485. Billy Joel zingt over de oorlog daar. 'And it was dark.' 



Allerliefste en ik hebben het er al over gehad. We willen de kinderen inlichten. Maar hoe vertellen we over die oorlog? En wat precies? Als ze in bed liggen, kijken wij beneden naar The Vietnam War, de reeks die momenteel op Canvas loopt. Het is - zoals altijd - een gruwelijke oorlog. They all went down together.

Toch kunnen we de kinderen er maar beter over vertellen. Want nog voor het vertrek vangen ze hier al een en ander op. Soms vragen familie en buren die zich die periode herinneren of alles daar nu veilig is. Sommigen weten zelfs waar Da Nang ligt: op de vroegere demarcatielijn. Wat zullen de kinderen ter plekke dan niet horen? We moéten de kinderen erover vertellen. Maar hoeveel? Wat wanneer? En hoe?

Nummer 485 krijg ik voorlopig niet uit mijn hoofd.

dinsdag 10 april 2018

Kinderen van het dak

Opgepast, scharrelkinderen! Aan elke invalsweg van onze wijk zou dit verkeersbord moeten staan. Het zal de lente zijn. Nestdrang. Heelder dagen lopen ze heen en weer, druk doende met hun nieuwste kamp.

Dat hier geen boomhutten zijn - want kleine stadstuintjes - houdt hen niet tegen. Bij de buurvrouw mogen ze op de schutting klimmen, over de dwarsliggers van het kippenhok, naar het dak van het tuinhuis. Maximum twee tegelijk, dat vraagt om organisatie. Ze gaan in onze kelder op zoek naar planken en plastic zeil, timmeren muren en een afdak. Samen hijsen ze een oude tuinstoel naar boven, dat wordt de oven. Een emmer aan een katrol zorgt voor bevoorrading. Bovenop het kippenhok komt een ligstoel: een derde kind kan er gezellig in de zon wachten tot wanneer het met de andere twee op het dak kan ruilen.

Verder gebeurt alles artisanaal en heeft elk kind zijn metier. Boer. Bakkerin. Wasvrouw. Smid. Houtbewerker. Kippenhoeder. Konijnenkweker. (Zou het kunnen dat we net naar Bokrijk geweest zijn?)

Ik moet ook eens op bezoek komen. Bij de buurvrouw. Op het dak van haar tuinhuis.

Op de ijzeren golfplaat staat een tobbe met een houten plank: de groeven die ze met hun zakmessen hebben uitgesneden, maken er een echt wasbord van. Het (niet zo propere) linnen hangt tussen de takken aan een draad te drogen. Beneden heeft de boer net het land geploegd, zijn oogst is naar boven getakeld. Nu mag ik iets bestellen uit de modderkeuken: brood met rozijnen, taart met rozijnen of koekjes met rozijnen. In ruil voor twee zilveren muntstukken.




Ik blijf een paar uren plakken. In de zon, op de ligzetel bovenop het kippenhok. Voor een keer niet zelf in de weer, maar aan het genieten van de bedrijvigheid in 'De Wilgenhut'.

Hopelijk bestaan ze daar ook, scharrelkinderen. Terug thuis is het alsof ze mijn gedachten leest. 'Hoe vraag je in het Vietnamees of die of die thuis is?' Ik weet het niet, vertel haar alvast hoe ze dat in het Engels of Frans moet vragen.

Als ze allebei in bed liggen, hun knieën nog een beetje ruw en vuil, zoek ik op satellietbeelden naar de wijk met de rommeligste tuinen.

vrijdag 6 april 2018

Hoe pak ik klei in?

Verhuizen naar Vietnam zet van alles in gang. We maken ons huis leeg, zijn aan het inpakken, gaan op allerlei medische controles en brengen paperassen in orde. Om te vermijden dat we de hele tijd tussen dozen en in de chaos leven, trekken we er met de kinderen af en toe op uit. Dat werkt voor hen én voor mij.

Wanneer vrienden ons meenemen naar Bokrijk, laat ik - voor een paar uren - de ellenlange lijstjes in mijn hoofd los. Het gezelschap is goed en er is (net als toen) zoveel te zien. Ook al moet ik in het pottenbakkersatelier tussen de kinderen heen en weer hollen om alles te bekijken en vast te leggen, net dat is heel ontspannend.

Het begint allemaal met een steen die je met je voeten moet laten draaien...
... en een homp klei.
Je laat die klei tussen je handen draaien.
Na een tijdje duw je er met je duim een putje in.
Ook Jana krijgt van de pottenbakster het signaal dat ze een putje mag duwen.
 Dat putje is het begin van een potje. Dus probeer ik van elk putje ...
... van elk toekomstig potje een foto te trekken. Ook bij het vriendinnetje.
Daardoor heeft Lukas voor ik het goed en wel besef zijn potje helemaal gedraaid.
En is Jana ook al bijna rond.
Nog een randje.
Nog wat hulp.
Nog eens draaien.
En klaar!

Ik holde met het fototoestel van draaischijf naar draaischijf, vergat ons wild Vietnam-plan compleet. Pas toen we thuiskwamen dacht ik: moeten we die potjes nu ook inpakken?

maandag 2 april 2018

Met een meerjarenplan naar Vietnam

Weet U het nog, toen ik een geheim had dat ik nog niet kon verklappen? Ahum. Toen de plannen wel al wild maar nog vaag waren, vertelde ik het effectief aan een wildvreemde. Nu het definitief beslist is en de dichtste mensen op de hoogte zijn, nu mag het hier online.

De voorbije jaren solliciteerden hij en ik afwisselend op buitenlandse vacatures. Af en toe kruiste een interessante functie ons pad, maar tot nu toe was er altijd wel een element dat ons tegenhield. De ene keer was de timing ongelukkig, de andere keer leek de locatie niet helemaal leefbaar met kinderen of zouden we onze spaarcenten te veel moeten aanspreken.

Deze keer zit alles mee. Het rood dat hij tijdens het interview droeg, deed wat het moest doen. En Allerliefste zelf deed het natuurlijk ook niet slecht. Hij gaat voor de VVOB werken. Standplaats: Da Nang, Vietnam. Dat is nogal ver, dus de kinderen en ik verhuizen mee.

Niet zonder vallen en opstaan, daar zijn we ons van bewust. Zeker voor de kinderen wordt het heel hard wennen. Ook Allerliefste staat voor een nieuwe professionele uitdaging. En ik? Ik ga mijn clan daarin ondersteunen. Ik ga me - zeker de eerste maanden - voltijds bezig houden met de zorg voor en het onderwijs van de kinderen, het nieuwe huis en huishouden, het uitbouwen van een internationaal/lokaal sociaal netwerk en dingen waar ik me nu nog niets bij kan voorstellen.

Hoe ons dat vergaat, leest U hier op tijd en stond wel.

donderdag 29 maart 2018

Fietskot

Warmshowers, dat is couchsurfing voor en door fietsers. Een netwerk verspreid over de hele wereld, we gebruiken het zelf ook op vakantie. Omgekeerd is iedereen met een fiets en verhalen bij ons ook meer dan welkom.

Vorige week leverde dat 's avonds grappige taferelen op. Jana die de atlas erbij haalt, om met een paar woorden Engels en veel gebaren uit te leggen hoe België en de verschillende regio's in elkaar zitten. Zij verbaasd dat ze in Europa zomaar van het ene land naar het andere kunnen fietsen: de grens is soms zelfs niet eens zichtbaar! In Australië, waar ze vandaan komen, kan dat nooit. Lukas die onverstoorbaar door alles heen speelt. Af en toe zegt hij yes of no, hij volgt en begrijpt de grote lijnen wel.


Ook tijdens de ochtendspits: instant vakantiegevoel. Terwijl wij boekentassen klaarmaken, sjorren zij (veel te veel) trekgerief op de fiets. Dan scheiden onze wegen. Op weg naar het werk fiets ik in gedachten met hen de wijde wereld in.

dinsdag 27 maart 2018

Binnenskamers

Volgens mij is het zelfs deel van de etiquette: wat binnen de muren van een kasteel gebeurt, komt niet naar buiten. Ik hou mijn aan die etiquette, alleen dit wil ik wel verklappen. Hoe vals de piano ook staat, na 10 jaar huwelijk weten de (tijdelijke) kasteelheer en -vrouw er nog steeds charme aan te geven. Aan hun huwelijk én aan de piano, met een romantische serenade.

Meer kan en mag ik daar echt niet over zeggen. Alleen nog dat het heerlijk was. Ik heb foto's van alle details, in het echt en in mijn hoofd. Van de kamer met ijzeren bedden die de kinderen meteen omdoopten tot internaat. Van de lange tafel naast de keuken met het doorgeefluik. De High Tea aan de slotgracht. Het walkie-talkie-bos-spel. Het doolhof in het sompige moeras. Van het gezelschap van familie en vrienden. Van de warmte van een geprojecteerd haardvuur. De zon door de oude ramen met golvend glas. Het avondfeest met dresscode 'chateau'. Het keuvelen en biljarten. Van het samenspel van piano, viool en cello. (Dezelfde partituur: 'Speel maar door! Zij volgen jou wel.')

En voor ons ook nog eens foto's van de weg heen en terug. Heerlijk.     


vrijdag 23 maart 2018

Lexicaal gat

Oftewel taalleemte, een gat in de taal. Ik hield ooit een lijstje bij van dingen waar we geen woorden voor hebben. Denk aan het balkje aan de kassa, waarmee je het einde van je boodschappen wil aangeven. Of die plastic dingen aan het einde van je schoenveter. Het stuk waarmee je een rits open en dicht trekt. De binnenkant van de elleboog. De gerimpelde huid als handen en voeten te lang onder water zijn.

Sommige dingen hebben ondertussen een woord gekregen. Beurtbalkje. Elleboogholte. Andere moet je nog steeds omschrijven. Plastic uiteinden aan je schoenveter, het trekstuk van je rits: leg het in de winkel maar eens uit als net die onderdelen kapot zijn.

Ik vind het leuk om daarop te letten en lijstjes aan te leggen. Wanneer je ze kruist met andere talen, worden taalgaten nog leuker. Je komt termen en uitdrukkingen tegen die wij niet hebben. Soms zo handig dat ik me afvraag hoe we ons zonder deftig kunnen uitdrukken. Siblings bijvoorbeeld. La madrugada. Soms zo raak dat ik jaloers ben dat onze taal ze niet heeft. Fingerspitzengefühl. Nuit blanche

En oh! 
  • Cafune: zachtjes door het haar van je geliefde strelen (Braziliaans Portugees)
  • Lagom: niet te veel, niet te weinig, maar precies goed (Zweeds)
  • Prozvonit: één keer de telefoon laten overgaan, opdat de ander zou terugbellen (Tsjechisch)
  • Komorebi: zonlicht dat door het bladerdak van een boom danst (Japans)
  • Rhwe: naakt en dronken op de vloer slapen, zonder matje (Tsonga, Zuid-Afrika)
  • Iktsuarpok: naar buiten gaan om te controleren of er iemand aan komt (Inuit)
  • Donaldkacsázás: Donald Duck'en, oftewel thuis enkel in T-shirt rondlopen, zonder onderkleding (Hongaars)
  • Tartle: plotse zenuwen en twijfel vlak voor je iemand wil introduceren en zijn naam vergeten bent (Schots)

Hier. Nog. Meer. Van. Die. Leuke. Lijstjes.

Terwijl ik me daarin verdiep - een bezigheid als een ander - ontdek ik ook Nederlandse woorden die in andere talen niet blijken te bestaan. Gezellig, kattebelletje, uitwaaien, voorpret, natafelen, buurvrouw, tegenligger, doorzakken, scholier, luchtkasteel, kinderwens, zwijgen ... Stuk voor stuk een lastige klus voor vertalers. Zelf denk ik nog aan binnenpretje: zouden andere talen dat kennen?

En deze toestand, zou daarvoor een woord bestaan, in eender welke taal? Een geheim dat je zo blij maakt dat je bijna barst, daarom deel je het voor je het wijdverbreid mag verkondigen alvast met een wildvreemde die het lekker toch aan niemand kan doorvertellen.

Suggesties?