dinsdag 18 juli 2017

Mijn zwaartepunt

'Niet zo trekken op uw armen, durf op uw benen vertrouwen! Ge moet dicht bij de rots blijven, uw zwaartepunt meer naar voor bewegen. En nu, duwen op uw voeten. Geen schrik hebben, ge kunt het.'

Ze hebben makkelijk praten, Allerliefste en zijn klimclub. Met hun jarenlange ervaring en hun training op de muur. Bij mij is het meer dan tien jaar geleden. Tien! En van de eerste keer op echte rotsen. Dan geen schrik hebben, dat gaat niet vanzelf.

Dat komt ervan, als je op het jaarlijkse bolderweekend per se wil meedoen. Er zijn minder foto's van de klimmende kinderen. (Terwijl ik op het gele parcours zwoegde, klommen zij zomaar eventjes een niveau hoger.) In ruil daarvoor: schaafwondjes en spierpijn. Maar dus ook: aanwijzingen en aanmoedigingen.

Het was precies wat ik nodig had. Ik spande mijn spieren en overwon mijn schrik. Dat van dat zwaartepunt, dat wil ik het komende jaar ontdekken door met Allerliefste wat vaker mee binnen te klimmen. Om dan volgend jaar nog meer ongebruikte spieren te ontdekken en het gevoel te hebben dat die duik in het zwembad echt wel verdiend is.

woensdag 12 juli 2017

Badspeelgoed

Zomertaakje: back-up van de computer. Ik beland bij een badsessie van Lukas, uit de tijd dat hij in één klap al zijn tanden wisselde. En ik denk: oh ja, duikbril en snorkel staan ook op de bagagelijst. Ik kan ze maar beter meteen van tussen de zeepflacons gaan vissen.

Associatief denken, heet dat. Tegen dat ik een taak kan afvinken, heb ik meestal -tig dingen gedaan die niet op mijn lijst stonden...

zondag 9 juli 2017

Ik hartje job

Niet dat de jongen zo'n springer was, maar hij had iets. Alsof het geluk diep in hem zat.
Met een brede glimlach en een vrolijke huppel in de benen wandelde hij weg.
Het was de blonde jongen met het koffertje. Zoals hij daar stond leek hij gemaakt van wind en regen.
Maanlicht dobberde op de golven.
Het was de stilte die hoorde bij erge dingen, bij ruzie en zo.
Het was de dag van de laatste avond. Of juister: de avond van de laatste dag.

Als ik zou durven, zou ik deze keer niet alleen de zinnen onderstrepen maar ook nog tekeningen uitscheuren en ophangen.

Heerlijke job heb ik. Kinderboeken lezen en er nog voor betaald worden ook.

vrijdag 7 juli 2017

Eens leidster, altijd leidster

Naast een proper onderbroek en ander eigen gerief, prop ik er nog papier en stiften bij, de speluitleg, een lijst met telefoonnummers van alle ouders, een verfrommeld papiertje met de treinuren en een extra slaapmatje voor Y.

Botinnen aan. Rugzak achterop. Als het onderweg naar het station al voelt als zoveel jaar geleden, dan tijdens het kamperen nog meer! Eerst de regels. Voorbij het bos bijvoorbeeld, ben je te ver. Enkele kinderen willen graag helpen. Piketten vastzetten, worstjes opwarmen ... Anderen gaan spelen.

Tijd gaat snel in een bos. Verzamelen voor de activiteit, anders zitten ze te laat in bed. Ik onderdruk de neiging om heel luid kapoeoeoenen te roepen. Hoe krijgen we ze uit het bos?

'Zevensprooooooongers!' En zonder dat we dat afgesproken hebben, druppelen de kinderen van het groeifeest een voor een in onze kring binnen.

Na de activiteit gaat het van kampvuur, tanden poetsen, zeker nog eens plassen en 13 nachtzoenen. De grote mensen zich samen. Met chips, pintjes en onze papieren erbij overlopen we de voorbije dag en die van morgen. Nog wat kletsen en dan, als verstandige volwassenen, allemaal op tijd een tieglijk uur in onze slaapzak.

Om 23 uur haal ik W. uit bed, zij moet nog een keer extra plassen. Om 6 uur word ik wakker van gefluister. De jongens naast mij willen dringend weer gaan spelen.



Ik weet niet of ik het nog zou kunnen: elke zaterdag opnieuw een activiteit in elkaar boksen, twee weekends per jaar organiseren en in de zomer een paar weken leiding geven hier, foerieren daar. Eén nacht kamperen was al intensief.

Maar ook heerlijk. Ik mis het wel.

dinsdag 4 juli 2017

Wabi sabi

Een Japanse traditie die de schoonheid van het imperfecte onthult. Net dat wat niet helemaal klopt, heeft karakter. Ik denk aan mijn huis met rondslingerend speelgoed overal, chronische kruimels, was op het rek, zand in de hall, spatten tomatensaus op de keukenwand.

Zou dit echt de nieuwe trend worden? Ik ben voor!

Tot ik afbeeldingen google. Niets ode aan het rommelige leven. Ik zie vintage kasten die perfect gebeitst zijn, bomen die in prachtig licht hun bladeren laten vallen, stenen bekers die inderdaad niet helemaal rond zijn, maar toch een sterk doordachte ovale vorm hebben.

Ik voel me bekocht. Het leven zoals het is moet nog altijd opgesmukt!

Tot ik gisteravond na de afwas de kom voor 't GFT wilde pakken. Die moest nog naar de grote groene container in de tuin, daarna kon ik eindelijk gaan slapen. Toen zag ik het.



De kleuren, de compositie, de waterdruppels: helemaal echt. Geen filter, geen compositie. Wabi sabi zoals het hoort! In mijn huis! Wie had dat ooit kunnen denken?

vrijdag 30 juni 2017

Fenixum Romanum



Vrijdagmiddag. In hartje Brugse Poort maken zes Romeinse legioenen zich op voor de strijd. Maar eerst: een pronkronde! Want wie weet kan de winnaar achteraf geen ererondje meer rijden, zo stevig zijn die zelfgebouwde Romeinse karren nu ook weer niet. En eigenlijk hebben ze allemaal reden tot pronken.

Van de middenbouw tot de bovenbouw (dus van het eerste tot het zesde studiejaar): ze werkten zo hard aan hun wagens. Samen. Zagen, boren, nagelen, vijzen. Schilderen, sjorren, spijkeren. Samen. De ene oppert een idee, de ander denkt na, nog een ander voert uit. Samen. 'Klop maar stevig door, ik hou die plank wel vast.'

Terwijl de Caesar-Maestrum de hele ceremonie in goede banen leidt, holt haar juf heen en weer over het veld. Een knalrode amazonecape wappert achter haar aan. Ze wil alle verklede Romeinen op de foto en checkt of de karren technisch standhouden. Tussendoor peilt ze de moraal van de troepen. Zijn ze klaar voor de finale? 'Klaar voor de Romanum Zeepkistum KarisRace?'





Ja, ze zijn er klaar voor. Een na een vliegen de teams over de kasseien van Acacia. Daarbij vergeleken is een heirweg als fluisterasfalt. Met een zonnewijzer-app wordt hun tijd gechronometreerd. En hoewel meedoen het belangrijkste is, wil iedereen liefst winnen.

Daarom is de gladiator in kwestie telkens het lichtgewicht van de groep. Onopvallend en behendig zitten ze op hun post, vol overgave en vertrouwen in hun eenheid. Soms zwenkt het karretje, soms moet het legioen trekken en sleuren, duwen en bijsturen. Maar ze raken allemaal tot aan de meet, zetten daarbij stuk voor stuk een schone tijd neer. 


Dus stijgt de spanning. Wie krijgt straks de lauwerkrans met gouden blaadjes? En dan gebeurt het, midden op de heirweg breekt een as doormidden. Nog voor iemand 'oh neen' kan roepen, tilt het legioen eensgezind de bodemplaat op. Zo dragen ze hun gladiator met man en macht over de streep. VII minuten.

Ik kan niets zeggen door de krop in mijn keel, maar de amazone-juf roept het uit. 'De max!' (Latijnse afkorting voor momentum maximum, een topmoment.) 'Van mij krijgen die allemaal meteen hun diploma lagere school. Zij kunnen tenminste probleemoplossend denken en samenwerken!'




Het snelste en het traagste legioen, samen op het podium. En ik maar denken dat het een ordinaire zeepkistenrace zou worden. Ik ken juf A. toch? Ze leert de kinderen rekenen en spellen, kaartlezen en informatie opzoeken, de tijdslijn interpreteren en het dierenrijk en het menselijk lichaam ontleden. Op een leuke, interactieve manier bovendien. Zoals in het project over de Romeinen. Maar vooral leert ze hen ook nog zoveel andere dingen. Buiten het leerplan.

Een jaar lang zag ik haar werken met de karakters in de klas. Probleemoplossend denken, daarnaar handelen en samenwerken? Elk moment om daarin te groeien grijpt ze aan. Maar ook zelfzorg houdt ze in de gaten. Communicatie, vriendschapsrelaties en groepsdynamiek. Zin voor initiatief en verantwoordelijkheidsgevoel. Het hele palet aan gevoelens en hoe daarmee om te gaan. Voor al die aspecten benadert ze het ene kind zus, het andere zo.

En omdat ze zich zo in hen verdiept, verdiepen de kinderen zich ook in zichzelf. De weerbaarheid en zelfkennis die dat oplevert, daar heb ik jaren over gedaan! Dus ben ik op-mijn-blote-knieën-zo-blij dat de dochter haar een jaar lang als juf mocht meemaken.

(Die dochter zelf overigens ook.)

Nu ze de poort van de school achter zich dicht trekt, schrijf ik dit met heimwee-op-voorhand.


Verdikkum, ik ga haar missen.

(En de dochter absoluut ook.)

maandag 26 juni 2017

Van aanpakken

'Kinderen,' sprak hij plechtig. 'Dat is goed en slecht nieuws tegelijk.'




Hij had gelijk. Nadat ik alle fietspaden in de Brugse Poort had afgelopen, teruggekeerd was op mijn stappen in de kringloopwinkel en de school, nadat ik sociale media had ingeschakeld en mijn wandeling al eens hernomen had, nam ik hem nog een keer mee.

'De allerlaatste poging,' bezwoer ik hem. 'Daarna geef ik het zoeken op.'

Toen vond hij mijn oorbel in de Bourgoyen en dat was goed en slecht nieuws tegelijk. Want een volgende keer zou ik natuurlijk nog minder snel opgeven. Hem nog meer inschakelen.

Wat hij niet weet is dat het goed en goed nieuws tegelijk is. Blij met mijn oorbel maar nog meer met hem. Al 17 jaar geniet ik ervan. Hoe hij altijd van aanpakken weet, nooit overdreven romantisch doet maar mij toch steevast doet lachen en gelukkig maakt.

Oorbel of niet.

zaterdag 24 juni 2017

Ploeterleescafé

Ik denk niet dat het een bestaand woord is, ploeterleescafé, maar het past zo mooi in de reeks. Van de luwte in ons park over boeken onder bomen naar ons eigen leesgewoontes.

Omdat een boek weinig fysieke inspanningen vraagt, jagen we er met de hitte van de laatste dagen gigantisch veel titels door. Zolang onze armen niet moe worden en de pagina's niet nat, blijven we in ons ploeterbad liggen lezen.

Letterlijk en figuurlijk het coolste leescafé.



vrijdag 23 juni 2017

Bomen zijn de beste parasol

En echt waar, een paar dagen tevoren zag ik vanuit mijn raam nog kinderen zitten. Her en der verspreid, rug tegen een boomstam, boek op de schoot. Na een tijdje verzamelden ze onder het gebladerte van mijn persoonlijke favoriet voor een nabespreking in groep.

Lijkt me heerlijk, zo'n leescafé in de natuurlijke schaduw van bomen. Lekker fris, samen lezen.



Die klas komt zo vaak dat kinderen en kippen elkaar al (her)kennen. De volgende keer dat ze van het park hun tijdelijk klaslokaal maken, vraag ik of ze de bevraging naar luwteplekken willen invullen.

donderdag 22 juni 2017

Het is nu officieel: wij wonen aan een luwteplek (altijd al gedacht)

Gisteren in mijn achtertuin...



Vandaag in de krant. En op tv.

Toen ik klaar was met telewerken en het interview nog niet, stapte ik op mijn stoute schoenen naar buiten. Wat schepen Tine Heyse in onze achtertuin stond te doen? Blijkbaar gaat ze samen met deze twee architecten op zoek naar rustpunten in Gent. 'En als ik hier fiets, denk ik altijd: wat moet het op deze plek heerlijk rustig wonen zijn.'

Dat is zo. En ons park is nog maar het begin. Ze organiseert een online bevraging over de favoriete luwteplekken van Gentenaars. Goed idee om die plekken in kaart te brengen, ik denk dat ik elftien keer ga antwoorden. Zoveel rustige plekjes waarvan ik de stad wil vragen om ze te koesteren en te beschermen.

Ik hoop dat U allen meedoet. Voor de rust van ruisende bomen in onze bruisende stad.