dinsdag 1 augustus 2017

Werfbezoek

'Gij schijtluis!' zei ik tegen mezelf.

Waar is het kind gebleven dat dolgraag meeging op werfbezoek, gezwind over stellingen liep en zelfs haar allereerste vakantiejob in den bouw deed?

Ik voelde de knoop in mijn maag al toen mijn vader-architect de trip naar de Galveston toren nog maar aankondigde. Leuk uitstapje voor de kleinkinderen! En toen wist ik niet eens dat het met een bouwlift aan de buitenkant zou zijn.

De schok waarmee dat bakske in gang schiet, is wel het minste. Dat schommelt, wiebelt en rammelt ook nog langs alle kanten. Het afsluithek is een raster met vrij grote gaten. Niets geen afgesloten koker. Zien dat je steeds hoger gaat, dàt is het ergste!

Toen de lift boven de dakrand van het kleinere gebouw rechtover rees, werd alles ijl. We stegen verder, in het niets. En ik kon alleen maar denken: 'Blijf rustig ademen, hou die kinderhandjes vast en laat vooral niets merken. Schijtluis dat ge geworden zijt!'

Ik denk dat dat gelukt is. Tot we terug beneden waren. Toen zei ik 'nooit meer!' en durfde ik eindelijk een foto nemen.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen